logo

Έχουμε 3 επισκέπτες συνδεδεμένους


H Σελίδα του Θεολόγου ΤΟ ΡΟΝΤΕΟ, ΟΙ ΛΑΓΟΔΡΟΜΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ!
ΤΟ ΡΟΝΤΕΟ, ΟΙ ΛΑΓΟΔΡΟΜΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ! PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Θεολόγος Ραλλίδης   
Παρασκευή, 16 Οκτώβριος 2009 11:23

Εντός της μεγάλης ομάδας του Κάμπου, υπήρχαν και δύο αδέλφια με τα οποία έκανα πολύ παρέα σαν παιδί, τόσο εκεί, όσο και στο χωριό όπου ήμασταν γείτονες για κάποια χρόνια. Ηλικιακά είχαν ένα χρόνο διαφορά μεταξύ τους.

Το σπίτι που έμεναν τότε στον Κάμπο, η κούλα, ήταν στον κεντρικό δρόμο και κοντά στο επίκεντρο των γεγονότων. Για την ακρίβεια ήταν… το ίδιο το επίκεντρο, για κάποια χρόνια.

Γύρω από το σπίτι αυτό χρησιμοποιούσαμε τρία ελαιοκτήματα για γήπεδα, κατά καιρούς. Έξω από αυτό γινόταν όλες οι κόντρες και οι σούζες με τα ποδήλατα. Μπροστά στην είσοδο πραγματοποιούσαμε διάφορες συσκέψεις προκειμένου να λύσουμε τα τότε σοβαρά προβλήματα μας.

Οι πιο μεγάλες ομορφιές όμως διαδραματιζόταν εντός του σπιτιού και της αυλής. Μία αυλή αρκετά μεγάλη, που στο πρώτο μισό της είχε σκληρό και πατημένο χώμα σαν τσιμέντο και στα ενδότερα είχε μαλακό. Εκεί, στο δεύτερο μισό ήταν και τα διάφορα ζώα της οικογένειας.

Τον πιο μικρό από τους δύο αδελφούς, τον θυμάμαι να κάνει πολλά απογεύματα ροντέο με το γαϊδούρι  και να είναι συνέχεια με μελανιές και τραυματισμούς από τις πτώσεις, οι οποίες είναι αλήθεια ότι είχαν μεγάλη ποικιλία. Πότε έπεφτε στο πλάι, πότε περνούσε μπροστά από το κεφάλι του γαϊδουριού, πότε έπεφτε με την πλάτη, πότε με τα μούτρα και μια φορά έπεσε σε μια στάση που δυσκολεύομαι να την περιγράψω, με μπερδεμένα άνω άκρα, κάτω άκρα και το κεφάλι κάπου ενδιάμεσα και βέβαια αφού λίγο πριν και για δευτερόλεπτα, έβλεπε τον κόσμο από… πολύ ψηλά! Ο φίλος μου είχε αρκετό χιούμορ. Για το ζώο πάλι δεν μπορώ να πω το ίδιο και έτσι δεν δεχόταν με τίποτα να το κάνεις καβάλα χωρίς σαμάρι.

Ακόμα και μ’ αυτό το τελευταίο όμως, για να είσαι σίγουρος για την πορεία που θα εκτελέσεις, θα πρέπει να το δέσεις καλά πριν ξεκινήσεις. Να δέσεις δηλαδή καλά την μεσιά όπως λέμε στην ντοπιολαλιά. Όμως κι αυτό… δεν γινόταν πάντα. Έτσι μια φορά που το ζώο ξεκίνησε με τα δύο αδέλφια πάνω του τους άφησε στα δεξιά του, μαζί με το σαμάρι, μετά τα πρώτα δύο - τρία μέτρα που διάνυσε και στην συνέχεια γύρισε το κεφάλι και τους κοίταζε.

Ιστορικές σ’ αυτό το σπίτι όμως, έμειναν οι λαγοδρομίες, όπως τις αποκαλούσαμε. Η οικογένεια, στο πίσω μέρος της αυλής είχε και κουνέλια και μάλιστα αρκετά. Πρέπει να ήταν πάνω από είκοσι και διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών. Κατά την διάρκεια της ημέρας γύριζαν στο κτήμα αλλά όταν πλησίαζε το βράδυ έπρεπε να πάνε σε κλειστό χώρο για να μην υπάρχει κίνδυνος για την ζωή τους. Το θέμα ήταν ότι δεν πήγαιναν μόνα τους αλλά έπρεπε κάποιος να τα πιάσει και να τα βάλει μέσα.

Έτυχε μια φορά να είμαι εκεί την ώρα που θα γινόταν αυτή η διαδικασία και με φώναξαν να βοηθήσω. Ενθουσιάστηκα και μετέφερα την είδηση και στην υπόλοιπη παρέα. Έτσι τις επόμενες μέρες, μαζευόμασταν όλοι εκεί αυτή την ώρα και οι σκηνές που ακολουθούσαν δεν … περιγράφονται!

Ξαφνικά ένα τεράστιο γκρίζο σύννεφο έκανε την εμφάνιση του πάνω από τον Κάμπο. Τα κουνέλια άρχιζαν να τρέχουν σαν τρελά, εμείς ξοπίσω τους σαν … λαγοί, οι κότες να κακαρίζουν, το γαϊδούρι να κλωτσάει, ο σκύλος να γαβγίζει, οι γονείς των παιδιών να φωνάζουν! Εμείς να τρέχουμε και να φωνάζουμε, ο ένας στον άλλο, αλλά και να τρακάρουμε ο ένας με τον άλλο, μέσα στην σκόνη, ανάμεσα σε μπάλες από τριφύλλι, σε ελαιόδεντρα  και σε  ιπτάμενα φτερά από κότες!

Κάποια στιγμή όμως τελειώνανε όλα, αφού τα ζώα είχαν πιαστεί και ήταν στην θέση τους. Ήμουν παρών σ’ αυτή την διαδικασία τόσες φορές κι απ’ ότι θυμάμαι, ανάθεμα αν έπιασα ποτέ κανένα κουνέλι!

Μια φορά παρατήρησα μέσα στον χαμό, τρεις φίλους μου που κυνηγούσαν ένα γύρω από μία ελιά, στην ρίζα της οποίας είχε μια μπάλα με τριφύλλι. Αφού κάνανε αρκετούς κύκλους γύρω από το δέντρο και είδα πως το κουνέλι δεν άλλαζε πορεία, αποφάσισα να του στήσω καρτέρι, ανεβαίνοντας πάνω στην μπάλα. Όταν πέρασε από μπροστά μου, βούτηξα αλλά αυτό με… αγνόησε, όχι όμως και τα παιδιά που πέρασαν από πάνω μου προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος.

Μια μέρα βρέθηκα στο σπίτι αυτό λίγο πιο νωρίς από την προγραμματισμένη ώρα που θα λάμβαναν χώρα οι λαγοδρομίες. Ο μικρός  αδελφός ήταν στην κουζίνα, στο ισόγειο και έτρωγε. Ο μεγάλος επέστρεφε από κάπου αυτή την ώρα.

Μπήκε στην κουζίνα και αντάλλαξε κάποιες κουβέντες με τον άλλο. Ξαφνικά ακούστηκε από μέσα ένας γνώριμος ήχος, ο ήχος της σφαλιάρας! Σε κλάσματα του δευτερολέπτου, ο μεγάλος βγήκε πανικόβλητος από το δωμάτιο και ξοπίσω του ο μικρός να τον κυνηγάει, πετώντας του θυμάμαι, το πιρούνι και το ψωμί. Καθώς έτρεχε ο πρώτος, γλίστρησε στην αυλή, αφού η μητέρα του είχε βρέξει το χώμα και υπήρχαν λάσπες αλλά και λακκούβες με νερό. Έσκασε σε μία από αυτές τις τελευταίες και σηκώθηκε… νέγρος.

Ταυτόχρονα αντιστράφηκαν οι ρόλοι κι άρχισε να κυνηγάει αυτός τον μικρότερο. Ο ένας πίσω από τον άλλο διέσχισαν την αυλή, ανέβηκαν την σκάλα και χάθηκαν μέσα στο υπνοδωμάτιο. Για περίπου τρία λεπτά της ώρας άκουγα χτυπήματα, σπασίματα και κραυγές πόνου, χωρίς να βλέπω τι συμβαίνει. Βγήκε πρώτος από την πόρτα ο μικρός και αμέσως τον ακολούθησε κι ο μεγαλύτερος, ο οποίος είχε ασπρίσει ξανά. Ο πρώτος δρασκέλισε την αυλή και βγήκε στον δρόμο. Έτρεξε και απομακρύνθηκε από την είσοδο του σπιτιού περίπου σαράντα μέτρα. Ο δεύτερος στήθηκε  μπροστά σ’ αυτήν και άρχισαν να ανταλλάσουν κάποιες φιλοφρονήσεις. Φιλοφρόνηση στην φιλοφρόνηση ο μικρότερος και απομακρυσμένος από το σπίτι, έσκυψε και πήρε μια πέτρα. Σημάδεψε και την πέταξε.

Ήταν η ώρα που η μητέρα των δύο παιδιών αποφάσισε να βγει στον δρόμο για να τους χωρίσει. Την στιγμή που μπήκε ανάμεσα τους, η πέτρα είχε κάνει δύο χτυπήματα στο έδαφος,  και τελικά σταμάτησε στον αστράγαλο της. Η γυναίκα έγειρε πάνω στον ένα τοίχο, φωνάζοντας στον μικρό ότι την σκότωσε και προλαβαίνοντας να του πει μερικές … ευχές. Εκείνος πήρε και δεύτερη πέτρα, την πέταξε, έκανε κι αυτή δύο χτυπήματα στο έδαφος και χτύπησε στον αστράγαλο του αδελφού του αυτή την φορά. Έγειρε κι αυτός με την σειρά του στον άλλο τοίχο, φωνάζοντας από τον πόνο και ταυτόχρονα άρχισε να λέει περισσότερες … ευχές στον μικρό από αυτές που είχε πει η μητέρα του, πριν από λίγο!

Ήταν η στιγμή να  πατήσω πετάλι και να απομακρυνθώ από το σημείο γιατί ο ελεύθερος σκοπευτής από απέναντι μπορεί να έπιανε και τρίτη πέτρα και δυστυχώς ήμουν ο μοναδικός όρθιος στόχος.

Έφτασα στο σπίτι με ανάμικτα συναισθήματα αφού από την μία ήμουν παρών σε ένα σπάνιο περιστατικό αλλά από την άλλη θα έχανα αυτή την μέρα τις… λαγοδρομίες!

Θεολόγος

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 06 Φεβρουάριος 2014 08:08
 

Με την υποστήριξη του Joomla!. Designed by: Joomla Template, php hosting. Valid XHTML and CSS.

Copyright © 2009 Kampos Antissas | Όροι χρήσης | Σχεδιασμός / Φωτογραφία Ξένια Χαντζή | Υπεύθυνος / Επεξεργασία Ιστοσελίδας Kampos Antissas